ประติมากรรมสำริด: ประเภท เทคนิค และวิธีการเลือกประติมากรรมที่เหมาะสม

เหตุใดบรอนซ์จึงยังคงเป็นวัสดุประติมากรรมที่โดดเด่นมานานกว่า 5,000 ปี

บรอนซ์อยู่ได้นานกว่าหินในสภาพแวดล้อมกลางแจ้ง ยอมรับรายละเอียดที่ละเอียดกว่าเหล็ก และพัฒนาคราบตามธรรมชาติที่ลึกลงไปในความสมบูรณ์ของการมองเห็นตลอดหลายทศวรรษ คุณสมบัติเหล่านี้ — ไม่ใช่ประเพณีเพียงอย่างเดียว — อธิบายว่าทำไม ประติมากรรมสำริด ยังคงเป็นผลงานศิลปะสาธารณะส่วนใหญ่ทั่วโลกในปัจจุบัน

โดยทั่วไปแล้วโลหะผสมนั้นเอง ทองแดง 88–92% รวมกับดีบุก 8–12% แม้ว่าโรงหล่อมักจะแนะนำสังกะสีในปริมาณเล็กน้อยหรือทำให้การไหลดีขึ้นในระหว่างการหล่อหรือเพื่อควบคุมการตกแต่งพื้นผิว ความยืดหยุ่นในการจัดองค์ประกอบนี้ทำให้ช่างแกะสลักและโรงหล่อสามารถควบคุมลักษณะที่ปรากฏขั้นสุดท้ายและความสมบูรณ์ของโครงสร้างแต่ละชิ้นได้อย่างแม่นยำ

นอกจากนี้ บรอนซ์ยังมีความต้านทานแรงดึงที่ช่วยให้สามารถยื่นแขนออกมาได้ ท่าทางที่น่าทึ่ง หรือรูปทรงนามธรรมที่กว้างไกล ซึ่งอาจแตกหักได้ในหินอ่อนหรือคอนกรีตตามน้ำหนักของมันเอง ข้อได้เปรียบเชิงโครงสร้างนี้ขยายสิ่งที่ศิลปินสามารถเข้าใจและดำเนินการได้โดยตรง

กระบวนการขี้ผึ้งหาย: วิธีการผลิตประติมากรรมสำริดชั้นดีอย่างแท้จริง

วิธีการขี้ผึ้งหาย (cire perdue) ยังคงเป็นมาตรฐานในการผลิตประติมากรรมสำริดวิจิตรศิลป์ที่มีรายละเอียด และตรรกะหลักของวิธีนี้มีการเปลี่ยนแปลงน้อยมากนับตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ การทำความเข้าใจกระบวนการช่วยให้ผู้ซื้อประเมินคุณภาพและราคาได้อย่างตรงไปตรงมา

การแยกย่อยทีละขั้นตอน

1. รุ่นเดิม — ศิลปินแกะสลักด้วยดินเหนียว ขี้ผึ้ง หรือโฟม ทุกพื้นผิวที่สร้างขึ้นที่นี่จะถ่ายโอนไปยังสีบรอนซ์สุดท้ายโดยตรง
2. แม่พิมพ์ยาง — แม่พิมพ์ซิลิโคนหรือยางที่มีความยืดหยุ่นถูกเทลงบนต้นฉบับ แม่พิมพ์นี้สามารถนำมาใช้ซ้ำเพื่อผลิตรุ่นที่ได้รับอนุญาตหลายฉบับ
3. ขี้ผึ้งเป็นบวก — ขี้ผึ้งหลอมเหลวถูกเทหรือทาลงในแม่พิมพ์เพื่อสร้างแบบจำลองขี้ผึ้งกลวงของประติมากรรม
4. การแตกหน่อและประตูรั้ว — แท่งเทียน (sprues) ติดอยู่เพื่อสร้างช่องทางให้ทองสัมฤทธิ์ไหลเข้าและมีก๊าซหลบหนีระหว่างการหล่อ
5. เปลือกเซรามิก — ชุดแว็กซ์จะถูกจุ่มซ้ำหลายครั้งในสารละลายเซรามิกเหลวและเคลือบด้วยทรายละเอียด หลังจากแข็งตัวแล้ว เปลือกหนา 6-10 มม. จะก่อตัวขึ้นรอบๆ ขี้ผึ้ง
6. ความเหนื่อยหน่าย — เปลือกเซรามิกถูกเผาในเตาเผาที่อุณหภูมิประมาณ 700–1,000°C ขี้ผึ้งละลายและระบายออก เหลือแต่โพรงกลวง
7. เทสีบรอนซ์ — บรอนซ์หลอมเหลวที่อุณหภูมิประมาณ 1,040°C เทลงในเปลือก หลังจากเย็นลงแล้ว เซรามิกก็จะแตกตัวออกไป
8. การไล่ล่าและการตกแต่ง - สปรูว์ถูกตัดออก เครื่องไล่โลหะที่มีทักษะคืนรายละเอียดพื้นผิวโดยใช้สิ่ว เครื่องเจียร และตะไบ ขั้นตอนนี้อาจใช้เวลานานพอๆ กับการหล่อบนชิ้นงานที่ซับซ้อน
9. การตกตะกอน — สารประกอบทางเคมีถูกนำไปใช้กับความร้อนเพื่อพัฒนาสี: ตับของกำมะถันสำหรับสีน้ำตาลเข้ม, เฟอร์ริกไนเตรตสำหรับโทนสีทอง, ไนเตรตคิวริกสำหรับสีเขียวหรือสีน้ำเงินเขียว

การหล่อทรายเป็นทางเลือกที่รวดเร็วกว่าและมีต้นทุนต่ำกว่า ซึ่งใช้สำหรับส่วนประกอบทางสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่หรือชิ้นส่วนตกแต่งที่เรียบง่ายเป็นหลัก มันสร้างพื้นผิวที่หยาบกว่าเล็กน้อย และไม่เหมาะกับรายละเอียดที่เป็นรูปเป็นร่างที่ละเอียด

รูปแบบและหมวดหมู่ของประติมากรรมสำริด: การจับคู่ชิ้นงานตามวัตถุประสงค์

ประติมากรรมสำริดครอบคลุมขนาด วัตถุ และการเคลื่อนไหวทางศิลปะที่หลากหลาย การทราบหมวดหมู่หลักๆ จะช่วยป้องกันความไม่ตรงกันระหว่างความตั้งใจของผู้ซื้อและหมวดหมู่ผลิตภัณฑ์

Patina: ทำความเข้าใจกับสีพื้นผิวและรูปลักษณ์ในระยะยาว

Patina เป็นหนึ่งในแง่มุมที่เข้าใจผิดมากที่สุดในการซื้อประติมากรรมสำริด ผู้ซื้อมักมองว่ามันเป็นเพียงแค่เครื่องสำอางเท่านั้น แต่ในทางปฏิบัติมันยังทำหน้าที่เป็นชั้นป้องกันที่ช่วยชะลอการเกิดออกซิเดชันเพิ่มเติมอีกด้วย

คราบที่ใช้สารเคมี ถูกสร้างขึ้นในระหว่างการผลิตโดยใช้สารละลายกรดที่ให้ความร้อน ช่วยให้ศิลปินหรือโรงหล่อสามารถควบคุมผลลัพธ์สีที่แน่นอนได้ โทนสีสำเร็จรูปทั่วไป ได้แก่:

• สีน้ำตาลเข้มถึงสีดำ — สำเร็จด้วยตับกำมะถัน; พื้นผิวแบบดั้งเดิมและใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุด
• ทอง/บรอนซ์รูปปั้น — โทนสีอำพันอบอุ่นโดยใช้เฟอร์ริกไนเตรต ซึ่งมักพบเห็นได้ในการจำลองแบบคลาสสิก
• เวิร์ดโบราณ (สีเขียว) — ทำได้ด้วยสารละลายคิวริกไนเตรตหรือผ่านการเร่งสภาพดินฟ้าอากาศกลางแจ้ง
• คราบสีทูโทน / ไฮไลท์ — รองพื้นสีเข้มพร้อมโทนสีอ่อนลงขัดด้วยมือบนพื้นผิวยก เน้นพื้นผิวและความลึก

คราบผุกร่อนตามธรรมชาติ พัฒนาเป็นเวลาหลายปีบนประติมากรรมกลางแจ้ง และโดยทั่วไปถือว่าเป็นที่พึงปรารถนา - สิ่งเหล่านี้บ่งบอกถึงความถูกต้องและอายุ อย่างไรก็ตาม ในสภาพแวดล้อมที่ชื้นหรือชายฝั่ง สารประกอบคอปเปอร์คลอไรด์ (มักเรียกว่า "โรคบรอนซ์") สามารถทำให้เกิดการกัดกร่อนแบบทำลายล้างได้ ซึ่งต้องได้รับการดูแลอย่างมืออาชีพหากปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ตรวจสอบ

สำหรับประติมากรรมสำริดกลางแจ้ง การใช้แว็กซ์เคลือบไมโครคริสตัลไลน์ (เช่น แว็กซ์เรเนซองส์) ปีละครั้งหรือสองครั้ง จะช่วยชะลอการผุกร่อนและรักษาคราบที่ต้องการไว้ได้นานขึ้น

รุ่น ความถูกต้อง และความหมายที่แท้จริงของตัวเลข

ประติมากรรมสำริดที่ผลิตจากแม่พิมพ์สามารถหล่อได้หลายรายการ แนวคิดของก ฉบับจำกัด เป็นศูนย์กลางของการทำงานของตลาดสำริดวิจิตรศิลป์ และมักถูกบิดเบือนความจริง

ประติมากรรมที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ 3/12 หมายความว่าเป็นนักแสดงคนที่สามจากฉบับที่ได้รับอนุญาตทั้งหมดสิบสองฉบับ อนุสัญญาทางอุตสาหกรรมถือว่าเมื่อฉบับเสร็จสมบูรณ์ แม่พิมพ์ดั้งเดิมควรถูกทำให้เสียโฉมหรือทำลายเพื่อป้องกันการหล่อโดยไม่ได้รับอนุญาตต่อไป แม้ว่าการบังคับใช้จะขึ้นอยู่กับศิลปินหรือทรัพย์สินทั้งหมดก็ตาม

นอกเหนือจากรุ่นที่ระบุหมายเลขแล้ว โดยทั่วไปแล้วโรงหล่อจะผลิต:

• หลักฐานของศิลปิน (A/P) - ปกติ 10–15% ของฉบับหลัก เก็บรักษาไว้โดยศิลปินหรือมีพรสวรรค์
• หลักฐานโรงหล่อ (F/P) — เก็บไว้ที่โรงหล่อเพื่อการอ้างอิงด้านคุณภาพ
• ฮ้อพาณิชย์ (H/C) — ทำเครื่องหมายว่า "ไม่ขาย" ใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการจัดนิทรรศการหรือส่งเสริมการขาย

เมื่อซื้อประติมากรรมสำริดเพื่อสะสมหรือลงทุน ควรขอก ใบรับรองความถูกต้อง ลงนามโดยศิลปินหรือทรัพย์สินของพวกเขา ยืนยันหมายเลขฉบับ ขนาดรวมของฉบับ ชื่อโรงหล่อ และวันที่คัดเลือกนักแสดง หากไม่มีเอกสารประกอบ การอ้างสิทธิ์ฉบับจะไม่สามารถตรวจสอบได้โดยอิสระ

การติดตั้งภายนอกอาคาร: การเตรียมสถานที่ การยึด และการวางแผนการบำรุงรักษา

สำหรับประติมากรรมสำริดในอนุสาวรีย์หรือในสวน ขั้นตอนการติดตั้งต้องใช้เทคนิคพอๆ กับการหล่อ การยึดที่ไม่ดีทำให้เกิดการเอียงเมื่อเวลาผ่านไป การระบายน้ำไม่เพียงพอจะเร่งการกัดกร่อนที่ฐาน

ข้อกำหนดของมูลนิธิ

โดยทั่วไปแล้ว ประติมากรรมที่มีน้ำหนักเกิน 100 กิโลกรัมจะต้องใช้ฐานคอนกรีตเสริมเหล็ก ความลึกและความกว้างของฐานรากขึ้นอยู่กับความสามารถในการรับน้ำหนักของดินในท้องถิ่นและความลึกของแนวน้ำค้างแข็ง — ในสภาพอากาศที่อบอุ่น ฐานรากมักจะขยายออก ต่ำกว่าเกรด 600–900 มม เพื่อป้องกันการเคลื่อนตัวของน้ำค้างแข็ง

ระบบการยึด

• พุกแกนเกลียว — แท่งสแตนเลสหล่อเข้ากับฐานคอนกรีตและยึดผ่านฐานประติมากรรม วิธีที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับการติดตั้งแบบถาวร
• ระบบแผ่นฐาน — แผ่นเหล็กเชื่อมบนฐานประติมากรรมที่ยึดเข้ากับแผ่นยึดที่ฝังอยู่ ช่วยให้สามารถปรับระดับได้เล็กน้อย
• พุกเคมี — พุกที่ยึดด้วยเรซินเจาะเข้าไปในฮาร์ดสเคปที่มีอยู่ ใช้สำหรับติดตั้งเพิ่มเติมประติมากรรมบนแท่นหินหรือพื้นผิวปู

กำหนดการบำรุงรักษาอย่างต่อเนื่อง

โปรแกรมการบำรุงรักษาขั้นต่ำแต่สม่ำเสมอจะช่วยยืดอายุของประติมากรรมสำริดกลางแจ้งได้อย่างมาก:

• ประจำปี — ทำความสะอาดด้วยสบู่อ่อนและน้ำ ตรวจหาโรคบรอนซ์ (จุดแป้งสีเขียวอ่อน); ใช้เคลือบแว็กซ์
• ทุก ๆ 3-5 ปี — การตรวจสอบคราบโดยมืออาชีพ เคลือบคราบสารเคมีอีกครั้งหากสภาพดินฟ้าอากาศเปลี่ยนแปลงพื้นผิวที่ต้องการอย่างมีนัยสำคัญ
• ตามความจำเป็น — การตรวจสอบโครงสร้างของจุดยึด การเคลือบสารป้องกันกราฟฟิตี้อีกครั้งในสถานที่สาธารณะที่มีการจราจรหนาแน่น

วิธีประเมินคุณภาพของประติมากรรมสำริดก่อนซื้อ

คุณภาพในประติมากรรมสำริดจะมองเห็นได้หากคุณรู้ว่าจะต้องมองหาอะไร สิ่งเหล่านี้เป็นตัวบ่งชี้เฉพาะที่แยกแยะชิ้นงานที่ดำเนินการอย่างดีจากการหล่อคุณภาพต่ำที่ขายในราคาที่สูงเกินจริง

• ความสม่ำเสมอของพื้นผิว — คราบควรจะสม่ำเสมอและตั้งใจทั่วทั้งพื้นผิว บริเวณที่มีรอยเปื้อนหรือจางลงแสดงว่าเทคนิคการย้อมสีไม่ดีหรือการใช้สารเคมีแบบเย็น
• รอยป่วงและเส้นตะเข็บ — ประตูหล่อและตะเข็บแม่พิมพ์ทั้งหมดควรถูกไล่ออกไปจนสุด เส้นที่มองเห็นได้ตามแนวขอบหรือที่จุดแตกหักตามธรรมชาติบ่งบอกถึงงานตกแต่งที่เร่งรีบ
• ความสม่ำเสมอของความหนาของผนัง - รักษาการหล่อแบบกลวงคุณภาพสูง ความหนาของผนัง 4–8 มม . จุดบาง (ต่ำกว่า 3 มม.) สร้างความอ่อนแอของโครงสร้าง ส่วนที่หนาเกินไปจะเพิ่มน้ำหนักโดยไม่จำเป็นและบ่งชี้ว่าการควบคุมขี้ผึ้งไม่ดี
• ความเที่ยงตรงของรายละเอียด — รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่น เส้นผม รอยพับผ้า หรือพื้นผิวที่มีพื้นผิว ควรมีความคมชัดและสัมผัสได้เต็มที่ ไม่โค้งมนหรือเบลอเนื่องจากการไล่ตามมากเกินไปหรือการเตรียมเปลือกเซรามิกไม่เพียงพอ
• คุณภาพฐานและตัวยึด — ฐาน (หิน หินอ่อน หรือโลหะ) ควรได้ระดับและยึดแน่นหนา งานฐานที่ไม่ดีจะส่งสัญญาณถึงทางลัดตลอดกระบวนการผลิต
• ลายเซ็นศิลปินและเครื่องหมายโรงหล่อ - บรอนซ์วิจิตรศิลป์ที่ถูกกฎหมายมีทั้งสองอย่าง ตราประทับโรงหล่อที่หายไปถือเป็นธงสีแดงที่สำคัญสำหรับการทำซ้ำหรือการหล่อโดยไม่ได้รับอนุญาต